On wheels

Na een wederom schitterende busreis van San Pedro de Atacama naar Salta in Argentinië hadden we de volgende dag het plan opgevat om Joos en Sanne te gaan verrassen met een bezoek. Ze fietsen vanaf eind januari door Chili en Argentinië. Eind juni gaan we met ze skiën in in Bariloche maar omdat we toch 'in de buurt' zijn, leek het ons leuk om ze te verrassen.

Benodigdheden: geld om het hostel te betalen, een auto om de 214 km mee af te leggen en luiers voor Tim. Na ruim een half uur in de rij hadden we weer contanten op zak, na wat rondshoppen voor een week een auto onder onze kont, en na drie drogisterijen hadden we de juiste maat luiers te pakken.

Na wat eten en een koffie zaten we om 13.30 uur in de auto en volgens Jill onze navigatrice zullen we rond 16.30 uur in Amaichi del Valle zijn. Hier tellen we voor het gemak anderhalf uur bij op. Voor zonsondergang hebben we dan nog drie kwartier om Joos en Sanne te vinden.

In Amaichi del Valle aangekomen (rond kwart voor zes) rijden we een rondje dorp met speciale aandacht voor de campings en terrasjes omdat we verwachten dat ze daar bivakkeren. We besluiten na een drietal campings nog even langs de eerste te rijden en anders wordt het toch een smsje sturen. Wij zijn blij als we hen net de camping af zien lopen en zij zijn verrast ons te zien.

Na een gezellige avond zitten we de volgende dag enigszins brak aan het ontbijt op de camping. Joos en Sanne fietsen richting Tafi del Valle en wij stappen in onze bolide naar Cafayate. Daar nuttigen we een copieuze lunch en stappen we in de auto om een stukje terug te rijden richting Salta, naar de keel van de duivel. Een prachtige rotsformatie die met een beetje fantasie de vorm van een keel heeft. Op de heenweg hadden we geen tijd om hier te stoppen. Tim verrast ons door voor een groot deel zelf naar boven de klauteren en naar beneden. Onder het stof komen we uiteindelijk weer beneden aan .

De volgende autorit voert ons over een onverharde weg naar Molinos. Een zeer afwisselende route met uitgesleten rotsen, de rivier die naast de weg kronkeld, angus stieren in de wei voor de lekkere steaks, droge woestijnachtige stukken afgewisseld met groen helmgras, een meertje met riet aan de oevers en ga zo maar door. Deze route maakt onderdeel uit van de route 40 die door heel Amerika gaat. In Molinos vonden we een leuk restaurantje met uitzicht op de wedstrijd NL – Portugal en op een slapende Tim in de auto.

  

Enigszins teleurgesteld na de wedstrijd en ook als blijkt dat alle drie de eettentjes gesloten zijn dus hebben we een avondmaal met crackers en jam.

Na de overnachting in Molinos gaan we wijn proeven in Colomé. Een hele oude wijngaard die door een Zwitsers stel is verbouwd tot een prachtige Bodega.

Daarna vertrekken we in noordwaartse richting naar Cachi. Dit gaat voorspoedig tot een venijnige steen besluit zich in onze voorband te boren. Nadat Hans en een lokale dame zich vakkundig over de band ontfermt hadden konden we weer door.

In Cachi blijkt dat de band niet te maken is en het verhuurbedrijf zegt dat we naar Salta moeten komen. Dat moeten bevalt ons niet zo dus daar slapen we eerst een nachtje over. We bepalen het vervolg van de route en ontkomen er niet aan om via Salta te rijden. Kunnen we gelijk een nieuwe  band halen. Dankzij een nationale feestdag ter ere van de Argentijnse vlag koste dit meer tijd dan verwacht. Tim heeft in de tussentijd wel alle 300 duiven van het plein weggejaagd.

Van Salta voerde de weg naar San Antiono de los Cobres. Weer een mooie rit die voor een groot deel dezelfde route volgt als de 'tren de las neubes', een trein die zich speciaal voor touristen door de bergen over 4200 meter heen kronkelt. Wij moeten het met de Abra Blanca met 4100 meter doen. In San Antonio, 3775 meter hoog, is het koud en wordt het 's nachts nog kouder.

De volgende ochtend om 7 uur in de auto want we moesten die om 11 uur weer inleveren. De route terug naar Salta is in het licht van de opkomende zon geweldig. De weg kronkelt zich in het donker omhoog naar de Abra Blanca en stort zich daarna met haarspeldbochten in het steeds lichter wordende dal naar beneden. Daar verandert de weg in een stoffige vlakte. Het stof maakt de bomen grijswit, alsof er rijp op ligt. Ondertussen passeren we dertien spoorwegovergangen en kijken we uit naar de Tren de Las Neubes. Ineens zien we de rood-gele trein in de verte over het spoor bewegen. Vlak daarna worden compleet onder het stof bedolven door een dubbele vrachtwagencombinatie die naar boven scheurt en waarvoor we uit veiligheid maar stil zijn gaan staan langs de kant van de weg. Ruw, ruig en mooi tegelijkertijd. 

Met een ietwat zwaar gemoed nemen we afscheid van onze trouwe huurauto en 'hangen' we nog wat rond in Salta.

Weer overgeleverd aan bussen en taxi's maken we ons op voor de langste busrit van deze reis: van Salta naar Iguazu. Bijna 1500km in 24 uur verdeeld over twee bussen.