Pisco de clown en Mamalluca

Sinds onze vrijlating uit Mendoza hebben we alweer ruim 2000 kilometer afgelegd. Voor de cijferaars onder jullie: we zijn de 50.000 km gepasseerd. Via Valparaiso en La Serena zijn we inmiddels de droogste plek op aarde: de Atacama woestijn.

De Cristo Retendor pas was gelukkig weer op tijd open! Dankzij de verse sneeuw hadden we een prachtige rit  met de bus. De negen uren waren zo om. Valparaiso is een kleurrijk stadje vol met allerlei kleuren huizen en hondenpoep, gebouwd op een aantal heuvels aan de kust. Voordat het Panamakanaal gegraven werd, was dit een bloeiende havenstad. Sinds een paar jaar is een gedeelte van de stad een World Heritage site en worden veel oude gebouwen opgeknapt. Leuke attractie zijn de liften waarmee je de heuvels op en af kan als je even geen zin in traplopen hebt.

Tim was een paar dagen niet helemaal lekker dus hebben we het de eerste paar dagen rustig aan gedaan en wat door het stadje gewandeld. Resultaat prachtige uitzichten en heerlijke lunches in de zon.

In het plaatselijke Museo de Naval (Maritiem Museum) stond één van de liften waarmee er in 2010  drieëndertig mijnwerkers werden gered. Ze hadden daar tweeënhalve maand vast gezeten. Suus was niet echt onder de indruk, zoals de foto laat zien.

Het optrekje van Pablo Neruda was aardig en heeft een prachtig uitzicht over de stad. Een echte levensgenieter die de prachtigste gedichten schreef. Het was de klim met buggy naar boven waard.

In de hostels (uit het eerste werden we verdreven door een groep fransen) was er genoeg te spelen voor Tim. In één hostel was een voetbalspel. Tim blijkt het nog niet helemaal door te hebben want we vonden het balletje terug in een van de muziekboxen!

Daarna door naar La Serena, een kustplaats met een verlaten strand. Het is er doorgaans te koud en te gevaarlijk om te zwemmen.  Gelukkig was er meer te doen dan dat: Hans heeft op een avond de planeten, sterren en de maan bekeken  door een telescoop in het observatorium van Mamalluca. Doordat er zoveel heldere nachten zijn in dit gebied zijn er veel observatoria. De meesten zijn in handen van de VS of Europa. Als ruil voor de gastvrijheid krijgt Chili 10% van alle beschikbare tijd.

Verder hebben we de Elqui vallei  bezocht. Deze vallei is bezaaid met mooie rood en geel gekleurde wijnranken en heeft een paar leuke stadjes. Onze gids was een ietwat forse lolbroek die moppen vertelde tijdens het rijden. Hij was verfent voorstander van traditioneel gestookte pisco dus piscoproeven was een verplicht onderdeel van de trip.

We hebben geluncht in een restaurant waar je ruim van tevoren moet aangeven wat je wilt eten want ze koken met behulp van zonne-warmte en daarom duurt het zo'n vier uur voor bijvoorbeeld je geit gaar is. De ultieme vorm van slowcooking. Bij slecht weer eet je gewoon een salade.

De weg naar San Pedro de Atacama was lang: 17 uur met de bus. Gelukkig is het Tim goed bevallen want die heeft 12 uur geslapen.

We gaan ons hier vermaken door te genieten van het mooie landschap, toertjes door de omgeving te maken en eens te kijken wat de hoogteverschillen met ons doen. Suus is gelukkig van haar rugpijn af waardoor we weer alle kanten op kunnen.