Wat er allemaal gebeurd als je even weg bent. Na drie weken geen of slecht internet ben ik opeens aangesloten op het razendsnelle netwerk van Yangon International Airport. De berichten vliegen me om de oren. De appstore van mijn iphone roept dat er 33 geüpdatet apps zijn. Er zijn blijkbaar mensen die wel hard gewerkt hebben de afgelopen drie weken.
Ons verblijf in Myanmar was grotendeels offline. Ik kan me bijna niet meer herinneren hoe het was om zo lang offline te zijn. Het gekke is dat het best fijn is, gewoon even helemaal niet bereikbaar. En dat was in Myanmar nou ook weer niet het geval. Op sommige plaatsen was er precies genoeg bandbreedte voor een paar mailtjes, soms zelfs voor een paar foto's. Maar het was nooit betrouwbaar. Uren zaten we in restaurants en cafés met wifi te kijken of we verbinding konden krijgen. Telkens weer dat scherm met de mededeling dat de pagina niet beschikbaar is. Tot we er moe van werden. Om over de stroomstoringen maar niet te spreken.
Ik geef het toe: we zijn verslaafd. Verslaafd aan contact, aan informatie, aan nieuws of wat voor berichten dan ook. Ik check zelfs de voetbaluitslagen, niet omdat ik het graag wil weten maar omdat het kan. Nee, omdat het moet!
Is het erg? Is het slecht? Ik denk het niet. Maar soms voel ik me een ontaarde ouder als we allebei met onze iPhone online proberen te komen terwijl Tim aandacht wil. Uit gemakszucht zetten we hem wel eens achter de iPad met een barbapapa filmpje zodat hij even rustig blijft zitten. Misschien is dat slecht.
De vraag die bij me opkomt is: wat schiet ik er eigenlijk mee op? Wordt de reis er leuker van of juist niet? Het antwoord op de vraag zal ik wel nooit krijgen, ik ben immers verslaafd!
Wij willen ons aanmelden voor de zelfhulpgroep voor wifi-verslaafden.
BeantwoordenVerwijderenVanmorgen wilden we zelfs onze tent verplaatsen dichter bij de receptie zodat we ook indoordekking hebben. Toen zijn we tot het inzicht gekomen dat we ook lijden aan wifimania. Help ons!
Wat anders. We naderen bariloche. Daar gaan we op zoek naar hokje voor de skivakantie begin juli. Eis 1: wifi. Zijn er nog andere wensen? Moet er voor tim een apart bed zijn? Moet de locatie dicht bij de sneeuw of dicht bij het bier zijn?
Joos en Sanne
Goed van je Hans. Dat is de eerste stap; Erkennen dat je verslaafd bent!
BeantwoordenVerwijderenDe vraag is natuurlijk "wat win ik ermee om niet/slecht bereikbaar te zijn? Om niet mijn mail of facebook te checken?" De vraag die elke verlaafde moet beantwoorden; Wat win ik ermee om datgene niet te doen waar ik zo verslaafd aan ben. De vervanging moet natuurlijk minstens zo bevredigend zijn als de verslaving zelf. Dit is natuurlijk bijna niet mogelijk, anders zou iets niet zo verslavend zijn.
Toch is er iets wat je winnen kan door je niet over te geven aan 3G, wifi of welke connectie dan ook... namelijk de connectie met jezelf en andere. Nu klinkt dat vrij 'spiritueel', maar dat ligt aan je invulling. Ik kwam daarachter toen ik een aantal keer werd geconfronteerd met mensen die midden in het gesprek hun telefoon pakten en even hun facebook/mail/sms gingen bekijken en met een half oor/oog het gesprek probeerde door te voeren. Het electronische kastje had het gewonnen van mijns persoon. Ergo: iPhone wins - i... lost.
Sinds een paar weken heb ik mijn iphone ingeruild voor een telefoon waar enkelt(?) mee gebelt en gesmst kan worden. Een openbaaring! Ik zie weer dingen, ik hoor weer dingen en heb de schoonheid van 'vrijheid' zijn weer gevoelt. Het is niet de waarheid dat we altijd maar online moeten zijn. Het is de waarheid van een verslaving.
Goeie reis, geniet en liefs aan Tim en Suuz
Brian
Hoi Brian,
VerwijderenBeetje laat maar bedankt voor je reactie. De voordelen die je noemt van het niet continu online zijn zie ik ook. We hebben hier vaak genoeg geen of slecht bereik. En dan ga je vanzelf wat anders doen en zie je meer dan je telefoonscherm.
Voorlopig ben ik nog even verslaafd en, zo maak ik mezelf wijs, ook afhankelijk. Het is namelijk wel makkelijk om even de weg op te zoeken op je telefoon of om je vluchtgegevens te raadplegen. Maar dat kan natuurlijk ook zonder telefoon. Hoe kon ik anders 20 jaar geleden ook hebben gereisd? Het is met een beetje internet op je telefoon wel en stuk makkelijker. Tot ik terug ben sta ik mezelf de verslaving uit praktische overweging toe. Daarna ga ik mezelf nog eens goed in de spiegel aankijken.