Two nights in Bangkok

Na een korte vlucht in het holst van de nacht kwamen we aan op het vliegveld van  Bangkok. Inmiddels een vertrouwde vluchthaven voor ons. Heerlijk warm. Aan ons hotel van vorig jaar met de naam Villa Cha Cha in straatje naast Khao San Road hadden we goede herinneringen dus daar twee nachtjes geboekt. Het hotel heeft een zwembad waar Tim ook heel blij mee was.

Het was fijn om weer even in Bangkok te zijn. Na de nachtvlucht vanuit New Delhi waren we alle drie enigszins gebroken maar moesten we nog aan de bak met visa, geld en wat andere zaken. Het leven van een wereldreiziger is niet altijd rozengeur en maneschijn!

Visumbureaus waren niet zo happig op het regelen van een visum voor Myanmar en adviseerden ons om zelf naar de ambassade te gaan. De volgende ochtend dus voor
het eerst vroeg op tijdens deze trip (6.45 uur :)). Om 8 uur waren we bij de ambassade. De rij was toen nog kort maar om negen uur stond er een mega rij dus we waren blij op tijd te zijn. Alle benodigde papieren ingeleverd en om 15.30 uur moesten we terugkomen om het op te halen.

Op naar een van de grote shopping centers van Bangkok om cadeautjes te kopen voor Paul en Janine, de vrienden die we gingen bezoeken in Myanmar. Op hun verlanglijstje stond hagelslag en een 'cupstacking' mat. Cupstacking heeft niets te maken met cupcakes bakken zoals Suus eerst dacht maar met het stapelen van bekertjes in een bepaalde volgorde. Een rage op een internationale school in Yangon en goed voor je oog-handcoördinatie. Zo'n mat bepaald hoe snel je dat dan kan. Na 10 speelgoedwinkels helaas geen mat gevonden. Hagelslag gelukkig wel!
En ook een heel groot pak luiers, er waren namelijk geruchten dat er in Myanmar geen luiers te koop waren. En om daar nu met zindelijkheidstraining te beginnen...

Bij de ambassade was om half vier de rij van mensen die een visum kwamen ophalen ook enorm met het verschil dat we nu achter in de rij stonden! Gelukkig ging het snel en mochten we een half uur later de stoomcabine uit met voor ons alle drie een visum! Yes!

De volgende actie was dollars regelen want in Myanmar zijn geen ATM's en de lokale munteenheid is een 'non convertible currency' wat zoiets betekend dat je die niet kan wisselen in het buitenland. In Myanmar wel maar dan moet je wel dollars bij je hebben. Eerst Baht pinnen en deze vervolgens wisselen voor Dollars. 'Crispy dollars' wel te verstaan, vers gedrukt en gestreken, want alleen die nemen ze aan. Bij wisselkantoor 'Superrich' hadden ze die gelukkig. Lang geleden dat we met zoveel cash over straat liepen maar dat went snel.

Na bijna alles te hebben afgevinkt van ons lijstje werd het tijd om te vertrekken naar het vliegveld.