Moe?

We lopen ontzettend achter met onze blog. Onze laatste post is van bijna een maand geleden. Je vraagt je misschien af waar we in 's hemelsnaam zo druk mee waren. Dat gaan we proberen in sneltreinvaart te vertellen. We hebben ook wat opmerkingen gehad over de hoeveelheid tekst. Sommige mensen hebben nou eenmaal niet meer het vermogen om achterelkaar twee a4-tjes te lezen. Omdat we zoveel te vertellen hebben blijven we toch maar op de oude voet verder gaan. Voor de minder geconcentreerde lezer zullen we wel wat meer plaatjes bijvoegen. Voordat we je aandacht verliezen snel door naar onze avonturen in Indonesië:

Je zou denken dat je niet zo snel moe wordt van vakantie vieren. Dat dachten wij ook. De waarheid is in ons geval echter anders. Na bijna 10 weken reizen waren we moe. En in Jakarta, niet echt een gunstige combinatie. Maar gelukkig hadden we een goed hotel en besloten we om de komende week even rustig aan de te doen. In ons geval betekent dit maximaal één uitstapje per dag, los van het buiten de deur ontbijten, lunchen en dineren. Verder vulden we onze tijd met het volgen van ieders leven op facebook, het mislukken van het catshuisberaad en andere belangrijke zaken.

Het voelde overigens wel weer fijn om in Indonesië te zijn. Hans heeft hier in zijn vorig leven een paar maanden gewoond en gewerkt. Volgens hem was Jakarta drukker en luxer geworden. Minder krotten, meer wolkenkrabbers. Mooiere auto's en rijkere mensen. Dat betekent waarschijnlijk dat de kloof tussen arm en rijk groter is geworden doordat de rijken rijker zijn geworden en in aantal zijn toegenomen. De krotten zijn minder makkelijk zichtbaar geworden.

Om Tim ook een beetje tevreden te houden zijn we naar SeaWorld geweest. Een grote aquariumshow waar je mooie vissen kunt zien in grote prachtige aquaria. Je kunt er helaas ook schildpadden aaien, zeester plukken en haaikietelen. Volgens onze maatstaven niet echt opvoedkundig. Tim vond het natuurlijk allemaal geweldig en we konden hem maar moeilijk afhouden van alles wat je aan mocht raken. Hij heeft al zijn tien vingers nog.

Na een aantal koele en grote winkelcentra en een paar rondjes hardlopen rondom het nationale vrijheidsmonument waren we wel weer een beetje bijgekomen en klaar voor de volgende attractie: het ontmoeten van de ouders van Hans. Die gingen natuurlijk stomtoevallig naar Indonesië op vakantie. Er was ook al een ontmoeting gepland, maar om ze te verrassen gingen we ze een paar dagen eerder opwachten op het vliegveld. Na twee uur wachten kregen we een sms-je dat ze waren geland en in hun hotel waren aangekomen. Verdorie! Uiteindelijk vonden we ze in het restaurant van hun hotel achter een bord eten en een blikje bier. Ze waren blij verrast toen we Tim het restaurant induwden en vroegen naar Opa en Oma te rennen.

Samen met de ouders van Hans hebben we een bezoekje gebracht aan het waterleidingbedrijf van Bogor, een stad te zuiden van Jakarta. De vader van Hans is daar regelmatig geweest voor een ontwikkelingsproject. De gastvrijheid was na twaalf jaar nog steeds enorm, het eten nog steeds lekker en de mensen nog steeds reuze aardig.

De ouders van Hans bleven nog even langer bij hun oude bekenden terwijl wij met de trein naar Yogyakarta gingen. Daar werd het tijd voor wat cultuur en wat Unesco World Heritage sites: javaanse muziek en dans in het Kraton (paleis), de Borobur en Prambanan (tempels). Dit afgewisseld met zwemmen en lekker eten.

Zo vervangen ze hier een reclamebord, je bent of je hebt een hoogwerker

Na dit culturele intermezzo met het vliegtuig door naar Bali. Bij de bagageband stonden de ouders van Hans te wachten op hun koffers. Stukje logistieke optimalisatie, ook belangrijk, want des te eerder konden we gaan genieten van zon, strand en zee. Na een paar dagen acclimatiseren hebben we Tim overgedragen aan Opa en Oma en zodat wij er (eindelijk) even met zijn tweeën op uit konden. Op de brommer zijn we langs de mooiste golfsurfplekjes gereden en hebben uiteindelijk zelf een bord gehuurd en geprobeerd langer dan twee seconden te blijven staan. Erg leuk. Na afloop bier met wat locals en toeristen (Hans op gitaar met het lied op een kangoeroe eiland) en 's avonds nog naar een gratis drinkfestijn in een enorme nachtclub. In de gratis drankjes zat stiekem heel veel redbull (om je wakker te houden en na het gratis drinken veel te laten betalen voor drankjes)) zodat we die nacht maar weinig geslapen hebben. De volgende dag down hill met de mountainbike. Onderweg genietend van een kopi luwak (koffie gemaakt van koffiebonen die uitgepoept zijn door een chivet kat!) en mooie rijstvelden. De ouders van Hans hebben drie dagen uitstekend voor Tim gezorgd. Ze mogen vaker langskomen.

Tijd voor een bedreigde diersoort: de komodovaraan. Geen vriendelijk wollig beestje maar een boos kijkende kwijlende hagedis van een bijna drie meter. Vleeseter en te lui. Kleine dieren eet hij in één hap op, grote bijt hij waardoor er via zijn speeksel dodelijke bacteriën worden overgedragen. Na een week of wat luieren stort het gebeten dier vanzelf neer ten teken dat het etenstijd is. Suus en de moeder van Hans hadden hier niet zo'n trek in. Hans en zijn vader hebben er een leuk male-bonding uitje van gemaakt.

Na nog een paar dagen zwembad en strand was het niet makkelijk om afscheid te nemen van Bali en de ouders van Hans. Een nieuw continent lag op ons te wachten. Volgende keer meer over Suus, Tim en Hans down under.