Vakantie!

Na ruim twee maanden reizen waren we wel even toe aan wat ontspanning. Tijd voor twee weken vakantie op de Filipijnen, op bezoek bij een vriendin van Suzanne die daar woont.

De vlucht van Singapore naar Cebu verliep voorspoedig. De boottrip naar het eiland Bohol, onze eindbestemming, was iets spannender. Het was lang wachten i.v.m. een storing aan printers en computers maar omdat de boot te laat wegvoer zaten we toch nog op tijd aan boord. In Tagbilaran, de hoofdstad van het Bohol stond Nanda ons al op te wachten. Een kwartiertje rijden en we zijn bij hun huis. Nanda woont daar sinds kort met haar gezin en werkt daar voor een Duitse ontwikkelingsorganisatie (jawohl!). Ze probeert de locale overheden te helpen met het opzetten van toeristische diensten zodanig dat de lokale bevolking er het meest van profiteert.

Bij haar thuis worden we opgewacht door haar man Pelden en hun twee dochters, Tara (bijna vier jaar) en Niki (anderhalf jaar). Tara en Tim gaan gelijk samen spelen. Het cadeautje voor Niki blijkt ook een grote aantrekkingskracht te hebben voor Tara en Tim dus daar worden de eerste afspraken gemaakt over samen delen en samen spelen. Voor zowel Tim als Tara weer even wennen want beide hebben de afgelopen maanden niet heel veel samen met andere gespeeld.

Na een paar dagen strand, enorm verbranden en lekker niks doen neemt Nanda ons mee naar de Abatanrivier waarlangs een aantal dorpjes liggen die voor haar werk interessant zijn. Pelden wacht die dag thuis op de huisraad die (eindelijk) aankomt vanuit Bhutan, het land waar Pelden vandaan komt en waar ze samen gewoond hebben.

Aangekomen bij de steiger vanwaar de boten vertrekken worden eerst de kwade geesten verdreven met wierook voor we de boot op kunnen.

Op de rivier wacht ons een bloemenregen, diverse dorpjes waar de bewoners dansen en zingen voor ons. Met diverse kettingen en medailles keren we na een heerlijke lunch terug op de boot. Tara en Tim mogen nog een souvenirtje uitkiezen en dan keren we huiswaarts alwaar de huisraad heelhuids is aangekomen en al voor een deel is uitgepakt. Pelden is blij dat al zijn gitaren en studiospullen de reis goed overleefd hebben. Eindelijk kan hij de muziek harder zetten dan de buurman, die dat overigens regelmatig doet en daarbij, zoals veel Filipinos, ijverig karaoke bedrijft.

Tara was dolgelukkig dat al haar prinsessenkleren er weer waren. Tim was natuurlijk de prins en er werd al snel getrouwd.

Tja, en dan de Filipijnen en haar inwoners. Wat kunnen we daar over vertellen? Ze zijn vriendelijk, erg christelijk en Aziatisch. Typerend voor het straatbeeld zijn de Tricycles. Dat zijn brommers met een overkapte zijspan. Op de achterkant staan allerlei christelijke teksten geschreven waarvan het doel niet helemaal duidelijk is.

Elke wijk, barancay heet dat hier, heeft een barancay hal. Dit is een soort openluchtdorpshuis met minimaal een basketbalveld. Dat is zo'n beetje de nationale sport. Vooral ´s avonds als de temperatuur iets is gezakt. Nanda en Pelden wonen vlak bij zo'n hal. Het lawaai van de basketbalcommentator stijgt af en toe boven het niveau van gezellig achtergrondlawaai uit. Tijdens de paasfeesten neemt het zelfs ongehoorde vormen aan.

Terug naar onze reis: In het eerste weekend zijn we op zaterdag heel vroeg opgestaan en zaten we op 5.30 uur op een boot op zoek naar dolfijnen en walvishaaien. De dolfijnen hadden we al snel gespot en het was leuk om ze om de boot te zien zwemmen.  Op één moment maakte de boot extra snelheid want het leek erop dat er een walvishaai gespot was. Helaas.............. de walvishaaien hadden een dagje vrij.

De boot bracht ons naar het eiland Pamilican, iets ten zuiden van Bohol, waar we werden verwelkomd met een ontbijtje. Het eilandje waar zo'n 1200 mensen wonen leeft nu van het toerisme en visserij. Vroeger (een paar jaar geleden) leefden ze voornamelijk van de vangst van walvishaaien. Dit is inmiddels verboden door de regering en er staan hoge straffen op het vangen van deze beschermde vissen. Het eiland had voor ieder wat wils: de kinderen vermaakten zich met zwemmen, zandkastelen bouwen, dansen op de ringtone van een mobiel en achter de geitjes, het varken en de kippen aanlopen. De ouders met zwemmen, kokoswijn drinken, massage, lekker eten en biertjes drinken.

Omdat Tim prima even zonder zijn ouder kon en Pelden, Nanda en hun hulp Cynthia wel even een oogje in het zeil wilden houden konden wij samen gaan duiken. Eerst een refreshment duik want het was toch al weer wat lang geleden. In het zwembad had Hans wat moeite met het klaren van zijn masker en zelf had hij de moed al opgegeven, echter onze duikinstructrice had vaker met het bijltje gehakt en ging eerst de andere oefeningen met ons doen. Daarna ging het helemaal goed
Op onze tweede duik zwom er een school jackfish met ons mee. Het waren er wel een paar duizend. Prachtig en bijzonder!! Het werd donker als ze boven ons zwommen.

Op woensdagmiddag kwamen Ruud, Shakila en Zara hun tweejarige dochtertje (vrienden van Nanda en Pelden) op bezoek en hadden we een heerlijke barbecue. Dat was het begin van de grand tour de Bohol. Op donderdagochtend vertrokken we gezamenlijk naar de Tarsier sanctuarium. Via de Loboc river die bekend staat op zijn karaoke boten zijn we naar een vlindertuin gereden. Daar eerst geluncht en toen hadden we een interessante rondleiding met een goede gids. Die wist veel te vertellen over alle vlinders en de tuin was leuk opgezet.

Daarna op naar de chocolate hills die vooral tot verbeelding van de kinderen spraken. Het zijn heuvels die een gedeelte van het jaar bruin van kleur zijn door de planten die er op groeien. Na een warme klim afkoelen met een biertje en voor de kinderen een chocolade ijsje zodat we geen chocolate hills maar chocolate kids hadden.

Na afscheid genomen te hebben van Ruud, Shakila en Zara zijn we doorgereden naar Carmen waar een prachtig huis onze onderkomen voor de nacht was. Tim had bedacht dat je met de zelfgemaakte spagetti ook nog wat anders kon doen.

De volgende ochtend doorgereden naar een adventure park in Danau. We hadden gedacht er in een half uurtje te zijn maar nadat we daar verschillende personen in tegengestelde richting werden gestuurd kwamen we 2,5 uur later aan. Pelden, Nanda en Hans hebben de suïslide (en een plunge gedaan. Suus werd overgehaald en heeft de volgende ochtend samen met Hans gesuïslide. Deze termen worden wel duidelijk als je de volgende foto's en filmpjes ziet.

Volgende dag richting Anda Beach aan de oostkust van Bohol. Volgens de reisgids de mooiste en witste stranden van Bohol dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Daar aangekomen waren de stranden wel wit maar niet zo mooi als we gehoopt hadden. Misschien zijn we een beetje verwend. Nadat we de volgende dag zagen dat het overal zo was en niet alleen bij ons hotel was het ook prima. Er  stond een badje voor de kinderen buiten en die hebben zich daar uitstekend in vermaakt terwijl de grote kinderen heerlijk in de zee hebben gezwommen.

Op eerste paasdag hebben we eieren geschilderd en verstopt en op tweede paasdag zijn we weer teruggereden naar Tagbilaran.

Carsurfende gekko

De dag daarna ging Tara voor het eerst naar summerschool en werden we uitgenodigd door de buren om te komen eten i.v.m. fiesta. Fiesta is het feest rondom Pasen en dan is er de zogenoemde holy week. Kerst en Nieuwjaar wordt met name met de familie gevierd en met Fiesta worden familie, vrienden en bekenden uitgenodigd. Er lag een geroosterde big op tafel met allerlei eten eromheen. Er stond ook een donkerbruin goedje. Toen Hans net een hap in zijn mond had hoorde hij wat het was: gemixte ingewanden van het varken. Gelukkig was er ook heerlijke wannabee tiramisu met mango. Superlekker!

Na twee heerlijke weken genoten te hebben van Bohol en de gastvrijheid van Nanda, Pelden en de kids werd het tijd om afscheid te nemen. Na een dag boten en vliegtuigen zijn we nu weer in een andere wereld: Indonesie. Tot blogs!