Good breaks, a good horn and good luck

Dat is wat je nodig hebt hier in het verkeer in India. En goede banden. Ons eerste ritje met de taxi hier van Delhi naar Agra strandde halverwege met een lekke band. Tot onze verbazing zat er een goede reserveband onder onze bagage in de kofferbak. Na een half uurtje kennis te hebben gemaakt met de lokale bevolking konden we weer verder.

In Agra besloten we de Taj Mahal voor de volgende dag te bewaren en op zoek te gaan naar een Lonely Planet. Niet dat we graag even rust wilden maar we zochten wel een toeristisch houvast in het toch wel drukke India waar iedereen wel een taxi of een paard aan je wil verhuren voor een cheap price. De tuktuk chauffeur die ons hielp een boekwinkel te vinden bracht ons daarna voor een cheap price naar het Agra Fort. Een mooi opgestapelde hoeveelheid stenen met een mooi uitzicht op de Taj Mahal. Het verhaal gaat dat de man die de Taj Mahal had laten bouwen door zijn zoon in het fort werd opgesloten en vanuit daar werd gekweld met het mooie uitzicht. Hij had daarvoor de Taj Mahal laten bouwen als graftombe voor zijn favoriete vrouw die bij de bevalling van zijn veertiende kind helaas was gestorven.

De volgende dag was het dan zover, we zouden het doel van onze reis naar India al op de tweede dag bereiken, de Taj Mahal. Een prachtig gebouw, dat door de tuinen en pleinen er om heen dubbel en dwars tot zijn recht komt. Veel bezoekers van dit wereldwonder vonden Tim minstens zo interessant. Om de paar meter vroeg er wel iemand of hij met Tim op de foto mocht, of erger, werd hij zonder te vragen opgepakt, gefotografeerd en gezoend. Een soort publiek bezit, zo'n jochie hier. Na een tijdje was het nieuwbakken fotomodel het wel zat en rende hij weg als er mensen weer iets met hem van plan waren. Het rennen over monumenten is overigens een van zijn favoriete bezigheden tot nu toe. Bij voorkeur achter de buggy aan of om in zijn denkbeeldige winkel vlees en cornflakes te gaan kopen.

De eigenaar van ons hotel bleek een Indische ex-nederlander te zijn. Hij had een tijd in Drente gewoond en sprak nog een paar woorden Nederlands. Naast hotelbaas had hij ook een reisbureau en om het onszelf makkelijk te maken hebben we met hem de rest van ons verblijf in India geregeld. We zijn tenslotte niet alleen op reis, maar ook op vakantie.

Na Agra stond Bharatpur op het programma. Daar is het Keoladeo Ghana bird sanctuarity,een vogelreservaat waar veel bijzondere vogels zitten. Met een fietstaxi en een professionele vogelkijker zijn we er op uitgetrokken om onder andere de jongen van de eagle owl te zien. Het lukte de vogelkijker ook af en toe om een foto door zijn telescoop te maken. Zie hier twee parende halsbandparkieten, het leek wel het Vondelpark. Erg indrukwekkend!

Daarna door naar Jaipur, de hoofdstad van de provincie Radjastan, bekend om zijn roze stad. Een complete wijk heeft daar (wettelijk voorgeschreven) oranje/roze geschilderde gevels.

Hoogtepunt daar was de verjaardag van Suzanne. De dag begon met slingers en zingen, taart eten en daarna sight seeing in Jaipur. In het midden van de roze stad staat het Central Palace, het paleis van de Maharadja, een soort koning. Een gedeelte daarvan is open voor publiek, de rest is nog steeds in gebruik. De Maharadja's zijn een soort Kim Jong-Il. Ze kunnen ook van alles en zijn overal goed in, hebben veldslagen gewonnen, maken muziek en schrijven boeken. Waar halen ze de tijd vandaag zou je denken als je tussendoor ook nog even een koninkrijk moet besturen. Amazing India, zullen we maar denken.

De volgende dag naar het Amber Fort. Eigenlijk meer een paleis dan een fort dat, hoe vooruitstrevend voor die tijd, enorm rolstoel en dus ook buggy vriendelijk was. De aanleiding was dat de traditionele kledij die bij ceremonieën en feesten werd gedragen te zwaar was om mee te lopen. De Maharadja en zijn vrouw werden dan ook rondgereden op een soort rolstoelen en daar was in zowat het hele paleis rekening mee gehouden. Na de lunch door naar het Jagrah Fort, dat iets hoger ligt dan het Amber fort. Hier staat het grootste kanon van Azie, dat tevens het grootste kanon op wielen ter wereld is. Het is slechts één keer getest en daarna nooit meer gebruikt. Met 100kg buskruit per keer was het ook wel een dure proppenschieter. Inmiddels is het in gebruik als vogelhuisje.

Gisteren zijn we aangekomen in Pushkar, een plaats ten zuid westen van Jaipur die bekend staat om zijn heilig meer dat ontstaan is doordat de god Brahma daar per ongeluk een lotusbloem liet vallen. Daar gaan we even heerlijk relaxen en niks doen. We moeten bovendien nog even herstellen van de bekende Delhi Belly. Tim heeft tot nu toe nergens last van, terwijl hij degene is die het meest over de vloer kruipt, overal aan zit en het liefst met zijn vingers in zijn mond zit. Eten doet hij, net als de Indiërs zelf, het liefst met zijn handen. Alsof hij nooit anders heeft gedaan scheurt hij Naan aan stukken, doopt het in een lekker prutje en stopt het in zijn mond.

Over een paar dagen is de volgende halte New Delhi, dit keer met de trein.